Mój świat- dziwny ale mój

Pizza

Wiecie co jest fantastycznego w życiu? Ludzie!!!
Ludzie zaskakują, rozczarowują, drażnią, śmieszą, kłamią, mówią prawdę, rozśmieszają, zasmucają,ranią i leczą zranienia , opiekują się sobą i porzucają. Ludzie kochają i nienawidzą. Ludzie dzielą się i zabierają.
Spotkały mnie w życiu różne sytuacje. Ludzie nieraz mnie zranili ale na szczęście więcej pomogli.
Szczęście, jeśli spotyka  się tak jak ja, na swojej drodze ludzi mądrych, uczciwych i uczynnych, ludzi pełnych miłości i marzeń. Może to tak jest ,że ludzie podobni, przyciągają podobnych, pozytywni, pozytywnych.
Ale nie o tym , nie o tym ...
Chciałam napisać o tym jak ktoś kto ma mało potrafi się podzielić tym co ma.
Przez prawie trzy lata pracowałam dodatkowo w aptece jako pomoc apteczna, na pewno dla dorobienia sobie do pensji, poniekąd dla zabicia żalu który miałam w sercu. Poznałam fantastycznych ludzi, z którymi przez ten czas się zżyłam i spędziłam dużo fajnych chwil. Nieopodal, mieszkała rodzinka, matka z synkiem. Kobieta samotnie wychowuje syna, ciężko pracuje, myślę , że nie jest jej łatwo, życie jej nie rozpieszcza. Jest jednak zawsze uśmiechnięta, pomimo tego że jest sama z dzieckiem.
Spotkałam ją dziś w autobusie,( przez okres kiedy  pracowałam w okolicy jej miejsca zamieszkania wymieniłyśmy kilka słów i zawsze mówiłyśmy sobie dzień dobry :) ), porozmawiałyśmy chwilę o tym jak żyjemy, ja zapytałam o jej syna , ona o moją córcię i kobieta zaskoczyła mnie jednym szczerym gestem od serca! Wracała z pracy, a że pracuje w pizzerii i dostała kilka pizzy wyciągnęła jedną i mi dała. Byłam w szoku, ktoś kto mnie prawie nie znał, ktoś kto ma mniej niż ja, komu ciężej się żyje dzieli się "kawałkiem serca", było mi niezręcznie aczkolwiek nie mogłam odmówić. Wniosek: największe serca mają ludzie którzy maja najmniej!

Często nie otrzymasz pomocy od ludzi bogatych (nie chcę uogólniać i proszę bez urazy) bo oni nauczyli się żyć tylko dla siebie i na siebie.
Taki gest, cóż powiedziałby ktoś nic wielkiego, dla mnie to było wzruszające.I dochodzę do wniosku , a w zasadzie utwierdzam się w tym co już znam i wiem, że ludzie którym jest ciężko potrafią zrozumieć tych, którzy żyją podobnie, którzy borykają się z podobnymi problemami, którzy są w podobnych sytuacjach. Potrafią okazać drugiemu człowiekowi serce i podzielić się tą namiastką szczęścia którą mają z drugim człowiekiem.
Ich szczęściem jest chęć pomocy i dzielenia się z innymi. Potrzeba która jest w tych którzy uważają, że to jest ważne , potrzeba dzielenia się płynąca z serca.
Można mieć złote góry, piękne pałace, przeżyć życie na luksusowych jachtach i pięknych wyspach i być szczęśliwym. Nie wiem jak to smakuje, bo żyję zupełnie przeciętnie, ale wiem że gdybym nie mogła się podzielić moim szczęściem z drugim człowiekiem , gdybym nie mogła sprawić komuś przyjemności, ofiarować czegoś z serca byłabym niczym.
Zawsze trzeba pamiętać o drugim człowieku, gdy zapomnimy że jest obok to przestaniemy żyć, przestaniemy cieszyć się życiem.