Mój świat- dziwny ale mój

Staruszek i jego mur 
cz 4

POŻEGNANIE -ŚMIERĆ JEST KOŃCEM ALE ZARAZEM POCZĄTKIEM

Dwa lata od naszego pierwszego spotkania staruszek zmarł.

Było mi bardzo smutno, bo codzienne herbatki u niego nadawały radości mojemu smutnemu życiu.

Na pogrzebie , była tylko najbliższa rodzina i ja.

Nie grała orkiestra, tylko na samym cmentarzu rzewną melodię zagrała trąbka.

Łzy same płynęły do oczu. Wszyscy bez wyjątku płakali. Widać , że bardzo go kochali , mimo tego , że się od nich oddalił.

Po dwóch tygodniach od pogrzebu, do moich drzwi zapukał listonosz.

-Przyniosłem list polecony do Pani. Proszę tu podpisać.

Odebrałam zdziwiona, co to może być.

List był pieczołowicie zamknięty w dużej, szarej kopercie,

gdy ją otworzyłam znalazłam mniejsza kopertę i list.

Zaczęłam czytać.

Droga Anno, dziękuję za te popołudnia przy herbatce i słodkich bułeczkach. Za rozmowy o wszystkim i o niczym....

Popłynęły mi łzy, to był list od mojego staruszka. Czytałam dalej.

Za twą dobroć i serce, chciałem Ci dać choć cząstkę mojej miłości , byś szukała swojej i w nią uwierzyła.

Od dziś codziennie będą do Ciebie przychodziły listy, które pisałem do mojej Ester. Spróbuj zrozumieć jak wielką moc ma miłość i jak wspaniały i niesamowity jest świat.

Nie rozumiałam do końca o co mu chodziło , ale czytałam dalej.

Moje dzieci są majętnymi ludźmi i zgodzili się na to, zebym zapisał dom na Ciebie. Zamieszkaj w nim proszę. Wszystko co w nim jest należy do Ciebie. Proszę Cię jednak o jedno, czytaj co dzień przychodzące do Ciebie listy, to moja ostatnia wola. Przedłużysz tym moje i Ester istnienie i naszej miłości

Jestem Ci wdzięczny , za całe dobro i bezinteresowność, która mi okazałaś. Do zobaczenia w niebie Karol.

Siedziałam otumaniona natłokiem nowin. Jeszcze raz przeczytałam list od Karola.

Nie wierzyłam , że za odrobinę ludzkiej troski oddał mi wszystko co miał i całą miłość do Ester.